View Colofon
Original text "Elogio Del Huracán" written in ES by Alejandro Morellón Mariano,
Other translations
Mentor

Lisa Thunissen

Proofread

Stefanie Liebreks

Published in edition #2 2019-2023

Ode aan de orkaan

Translated from ES to NL by Joep Harmsen
Written in ES by Alejandro Morellón Mariano

Ik heb altijd genoten van het geweld in het alledaagse: bijvoorbeeld een glas dat breekt in het donker. Soms vraag ik me af of deze herinnering wel echt van mij is. Ik kan mijn blijdschap amper bedwingen als ik de scène opnieuw voor me zie: het object dat valt en uiteenbarst en een dof geluid maakt en dan het geroezemoes van stemmen midden in de nacht. Mijn moeder drukt op het lichtknopje, waardoor het mozaïek van scherven oplicht. Haar geopende hand hangt in de lucht, boven mijn hoofd. Het geluid van de klap dat in niets lijkt op het geluid van het glas op de vloer en het gevoel te begrijpen dat alles bij het ritueel hoort. Het geweld dat begint met een glas en eindigt met de pijn die een moeder haar kind toebrengt.

Dat is al jaren geleden en nu is er geen glas meer, geen moeder, geen mozaïek van scherven, niet het kind dat ik was toen ik de pijn van de klap incasseerde. Ik woon nu in Ehio met rest van mijn gemeenschap. Hier, in dit dorp, heerst zowel geweld als harmonie doordat Amalia ons af en toe een bezoek brengt, en we houden allemaal erg veel van Amalia.

We weten wanneer ze weer langskomt omdat de lucht zwaar wordt, omdat de paarden hinniken, of omdat onze kinderen zonder enige reden schreeuwen. Soms zijn de kinderen de eersten die het weten en beginnen ze te huilen, even denken wij dat het is omdat hun tandjes doorkomen of omdat ze moe zijn, totdat de luiken tegen de muur klapperen en de weerhaan op het dak begint te knarsen; pas dan hebben we door dat ze terug is.

Wanneer Amalia eraan komt, waait de rode aarde van de weg op, wervelt rond, en verstuift in de lucht.

Wanneer Amalia eraan komt, heffen twee of drie van ons een lied aan.

Wanneer Amalia eraan komt, slaan we een kruis, bedanken we de wind en haasten we ons om de geschenken buiten te leggen voor ze de plek waar de huizen staan bereikt. In die vijftien maanden sinds haar laatste bezoek hebben we amper tijd gehad om de veestapel aan te vullen, de funderingen te versterken, de muur weer op te bouwen, nieuwe gaten te graven voor de mensen die dit jaar zijn gekomen. Cristian en de jongste dorpelingen hebben de daken van alle huizen verstevigd en met de rest hebben we voor eten en drinken gezorgd. De kinderen hebben gekleurde lijnen op de straat getekend zodat zij de weg kan vinden. Heel het dorp heeft al besloten wat ze willen schenken: geborduurde stoffen en gevlochten haren en kostbare metalen en houten beeldjes en enkele geslepen tanden. Dit jaar zal het gezin van het derde huis hun derde kind schenken, de jongste, die ziek is. Ze geven hem aan haar zodat zij hem optilt en meevoert naar een andere plek waar pijn niet bestaat. Ze zeggen ook, zo heb ik ze zachtjes horen fluisteren na de dorpsvergaderingen, dat ze geloven dat zij, Amalia, de onzichtbare arm van God is.

We zetten alles buiten op straat en we doen echt ons best om het mooi uit te stallen, zodat zij het ziet en het wil meenemen, al neemt ze bijna altijd alles mee. Andere jaren laat ze weleens iets liggen en moet de eigenaar van het offer vertrekken zodat niet de hele gemeenschap in ongenade valt. Dit jaar heeft onze dochter Sally bedacht dat Gianfredo, het kalf, ons offer is, we hebben hem rood geverfd en vastgebonden aan een met bloemen versierde paal. Hij is ietwat zenuwachtig en loeit aan één stuk door.

In de verte kunnen we nog net de laatste bomen zien verdwijnen. We gaan dicht bij elkaar staan, pakken elkaars hand vast en kijken naar haar – een dreigende witte schim die richtingloos voortkruipt, al weten we allemaal dat ze onze kant op komt, dat doet ze altijd. We kijken ook naar de opstuivende aarde, de eerste wagens die de wervelwind worden ingesleurd, de lichtste voorwerpen die in parallelle cirkels van de grond worden opgetild.

‘O, hemelse afgezant, Amalia, vrouwe van alle winden: accepteer onze offers.’ Na het gebed laten we elkaars handen los en sluiten we de dieren op die we nog te pakken kunnen krijgen. Daarna rennen we naar de muur van stenen en beton, ons fort, om te schuilen, en we gaan zo staan dat iedereen een kijkgat heeft om alles te kunnen zien. We blijven bij elkaar en wachten in stilte. We praten niet omdat we het liefst willen horen hoe ze dichterbij komt, het brekende glaswerk, duizenden spullen die stukgaan, het eerste huis dat instort; we horen geschreeuw – zwak, haast krachteloos geschreeuw –, het zieke kind van het gezin van het derde huis. Als we naar het gezin kijken, zien we dat ze huilen en glimlachen tegelijk. Het kan aan mij liggen, maar ik geloof dat ik ook onze Gianfredo hoor, hoe dan ook breekt er een moment aan waarop je alleen haar nog kunt horen. We gaan allemaal nog dichter bij ons eigen kijkgat staan. Niemand wil het missen.

Binnen in Amalia cirkelen alle dingen rond die we buiten op straat hebben gezet: drie koeien, een kalf, vijf paarden, een spel kaarten, een badkuip vol melk, een ziek kind, een beeld gemaakt van fruit, een snaarinstrument, een verzameling boeken, eten en drinken in overvloed; daarnaast cirkelen ook alle dingen rond die we niet buiten hebben gezet, maar Amalia heeft zich alsnog de moeite getroost ze mee te nemen: stukken puin, bomen, wagens, complete huizen, vissen uit de rivier, een paar verdwaalde schapen, wilde zwijnen die wie weet waar vandaan komen, vijf al dode mensen, alsof een wolk van vliegen hun lichamen draagt.

Ze zeggen – ik heb het nog niet mogen meemaken – dat als je er precies onder staat, precies op het punt waar de kracht ontstaat, het is alsof je een tunnel ziet die rechtstreeks met de hemel is verbonden, en dat er op dat moment geen lawaai is, geen wreedheid, er klinkt alleen de muziek van zwevende dingen, en alles vertraagt. Het is een ervaring die je leven verandert en mensen die dat meemaken krijgen meer aanzien onder de dorpelingen. Ooit zou ik het ook graag willen zien, de leegte willen horen en die overdaad begrijpen waarover ze het hebben. Misschien is wat je daarbinnen hoort geen stilte maar een glas dat breekt in het donker en het geluid van een goed geplaatste klap. Ik weet het nog niet. Misschien volgend jaar, wanneer Amalia weer langskomt.

More by Joep Harmsen

Van gedachten veranderen

Maixa raadt me aan om duidelijk te articuleren, maar zonder Britse-kostschoolaccent, om niet te lang bij het theoretisch kader te blijven hangen, om te controleren of de apparatuur werkt voordat ik aan mijn verdediging begin, om me bescheiden op te stellen, om aantekeningen te maken van de vragen en opmerkingen van de commissieleden en om ze uit te nodigen om een hapje te gaan eten in een café. June vindt een café wel erg armoedig en suggereert catering op de faculteit, een citaat van Weber, een half bromazepammetje bij het ontbijt en een ritje in haar auto naar Gasteiz. Ik ga in op het citaat...
Translated from ES to NL by Joep Harmsen
Written in ES by Aixa De la Cruz Regúlez

Aantekeningen over het leven van Frances Donnell

Proloog In 1945 werd Frances Donnell, schrijfster en bekend vogelkweekster, geboren in de Verenigde Staten. In 1983 veinsde ze te zijn overleden aan lupus, de ziekte waardoor ze al sinds haar jeugd werd geteisterd. Maanden na haar gesimuleerde dood ontdekte men dat het slechts een verzinsel was geweest. Na kortstondige ophef, waarover te zijner tijd meer, speelde Frances’ leven zich enkele decennia af in de anonimiteit. We spreken inmiddels over de eenentwintigste eeuw, toen ze aankwam in Spanje, en het ergste van haar ziekte, die zich alleen maar verder had verspreid in haar lichaam, achter ...
Translated from ES to NL by Joep Harmsen
Written in ES by Adriana Murad Konings

Alle dieren van het veld

Zoals gewoonlijk werd ze die ochtend hongerig wakker. Het gekwaak van de eenden die over het dak fladderden trilde door in de muren van de slaapkamer en het meisje ging rechtop in bed zitten. De eenden waren van ver naar het huis van oma komen vliegen, misschien wel van een ander continent. Van de ene op de andere dag hoefde ze niet meer naar school en werd ze naar daar gestuurd, naar haar oma, die naast een meer woonde, kilometers van het dichtstbijzijnde dorp. Het kon niemand iets schelen. Haar ouders wilden meer tijd voor elkaar, of hadden het druk met werk, daar in de stad, dat was niet he...
Translated from ES to NL by Joep Harmsen
Written in ES by Adriana Murad Konings

We hebben altijd in dit dorp gewoond

We zijn verveld. Dat zeg ik tegen mezelf in de spiegeling van het water dat in de trog staat. Er zijn geen koeien meer in het dorp, dus deze drenkbak is van ons, zoals bijna alles om ons heen. Van ons en van niemand. Nagelaten aan wie blijft en zich verzet. Mijn dochter, die stukjes dode bladeren en modder in haar haren heeft, klampt zich aan mijn lichaam vast als een klein dier. De kinderwagen hebben we al lang niet meer gebruikt omdat dat geen doen is op de stenen paden en mijn spieren hebben zich aangepast aan haar, aan haar gewicht en vorm, en hebben nieuwe, atletische, ondenkbare vormen a...
Translated from ES to NL by Joep Harmsen
Written in ES by Aixa De la Cruz Regúlez

Vogels die de toekomst zingen

Hij lijkt een onmogelijke kruising tussen een uil, een vleermuis, een pinguïn en een wasbeer, en heeft een blauwe vacht, grote rode ogen, een gele snavel, geen handen maar twee kleine vleugels die bewegen als je hem aanzet. Gefeliciteerd met je verjaardag, zegt ze. Noa heeft geen spijt van haar aankoop, ook al was hij iets boven haar budget. Ze heeft haar zakgeld tien weken lang opzij moeten leggen om het geld bij elkaar te krijgen, maar nu ze ziet dat hij zo enthousiast is, is ze blij dat ze de bioscoop, het pretpark en zelfs het bowlen met haar vriendinnen op vrijdagen ervoor heeft opgegev...
Translated from ES to NL by Joep Harmsen
Written in ES by Alejandro Morellón Mariano
More in NL

Ik wil geen hond zijn

Liefdesverdriet termineren, typ ik. Dit moet nu stoppen. Ik zie verhalen van mensen, ik wil geen verhalen, ik wil oplossingen, geen compassie. Transformatie, typ ik. Google zegt dat je transformatie in de wiskunde en in de genetica hebt. Ik kies voor de tweede en maak daarmee mijn eerste keuze. Ik ben moe van dit lichaam dat al door te veel mensen is gekust, dat misschien wel verpest is, ik ben er roekeloos mee omgegaan, te vrijblijvend, het moet weg en anders en beter. Genetische transformatie. Sapkuur blinkt in mijn scherm. Transformeer in een nieuwe versie van jezelf. Een weckpot gevuld met...
Written in NL by Alma Mathijsen

Hommeldal, of wat er is gebeurd in Strmičnik in de looptijd van een weekpasje

Dag 0 Zijn vingers gleden weer bijna als vanzelf naar zijn mobieltje, dat naast zijn soepbord lag. Dat wil niet zeggen dat hij iets ontzettends spannends had verwacht, hij deed het meer uit gewoonte… Telkens als hij thuis op bezoek kwam had hij de datingapp liever uitgezet. En hij wist nog steeds niet zeker of hij dat voor zichzelf en voor zijn familie deed – hij wou ze niet in verlegenheid brengen – of dat hij zichzelf zo beschermde voor het tweedehands ongemak: hij kon het idee niet verdragen de zielige pseudoniemen en triestige, halfwazige foto’s van zijn mededorpelingen te zien, de mensen...
Translated from SL to NL by Staša Pavlović
Written in SL by Agata Tomažič

Eindelijk heb je een kamer voor jezelf

Ik zit ongemakkelijk, maar ik durf niet te bewegen omdat ik je niet wakker  wil maken. De zeurende pijn bedaart als ik mijn rug recht. Ik zit half op de  rand van het bed en laat het matras helemaal voor jou. Nu je in een diepe  slaap bent gevallen, kan ik je eindelijk zachtjes door je haar strelen. Je vindt  het maar niks als ik dat doe als je wakker bent.  Op de bank haalde ik de schade in. Wanneer je bijna in slaap viel, in  slaap gewiegd door een dag vol rennen en spelen, zette ik je voor een teken film. Dan bleef ik je door je haren woelen. Mijn liefkozingen liet je toe  omdat je half bui...
Translated from PT to NL by Anne Lopes Michielsen
Written in PT by João Valente

Een suizen

Tijdens het laatste gedeelte van de reis had hij door het smerige raam van de trein de randen van de hemel gezien. Hij kwam een stukje overeind om ook aan de andere kant van de coupé te kijken en kwam daardoor in de buurt van de slapende man wiens gezicht achter het gordijn verborgen ging en die zijn rechterhand ferm op een kleine reistas op de stoel naast hem hield. Ja, door het raam aan zijn kant was hetzelfde te zien. Een compacte, paarsblauwe strook in een vlak evenwijdig aan een uitgestrekt veld vol met uitgedroogde graspollen. En aan de rand daarvan een helder lichtblauw, als een verre z...
Translated from RO to NL by Charlotte van Rooden
Written in RO by Lavinia Braniște

Verwrongen

Die avond riep hij me, en het zag er niet naar uit dat hij zou stoppen. ‘Mama. Mama!’  Dat bracht hij uit tegen mij en tegen zijn kamertje, terwijl hij zich  opkrulde in een wassen duisternis vol speelgoed (zijn enige bezit). Hij riep  me opnieuw, dit keer veel harder, en ik wendde mijn blik af en streek langs  de onderkant van mijn whiskyglas, tot de condens op het topje van mijn  vinger gleed.  Het woord zat sinds zijn babytijd stevig in zijn brein genesteld. Roerloos staarde ik naar de onveranderlijke, iriserende vorm van de  druppel. Het was geen misdrijf om hem te leren wat kou was, om di...
Translated from ES to NL by Heleen Oomen
Written in ES by Matías Candeira

24

Deze tekst bestaat uit hoofdstuk 17 en 18 van 24, uitgegeven door Partizanska knjiga in 2018. 22.12.2014 Diario de Vida  Het onwerkelijke karakter van Plaza de España wordt veroorzaakt doordat deze de grandeur weerspiegelt van een vroegere beschaving die in de moderne tijd zijn betekenis heeft verloren. Wat moet een koloniale grootmacht met zo’n groot plein, pompeus gerangschikt op verschillende Spaanse provincies en ingericht voor ceremonies uit het verleden? Koetsen reden rondjes om de fontein, een goedkope manier voor toeristen om zich even van adel te wanen. Gelukkig zijn er hier tenmin...
Translated from SR to NL by Pavle Trkulja
Written in SR by Marija Pavlović