View Colofon
Original text "Sinossi" written in IT by Arianna Giorgia Bonazzi,
Other translations
Proofread

Stefanie Liebreks

Mentor

Frans Denisen

Published in edition #2 2019-2023

Synopsis

Translated from IT to NL by Sandra Verhulst
Written in IT by Arianna Giorgia Bonazzi

Synopsis


Het verhaal waaraan ik ben begonnen, kan deel uitmaken van een bundel kortverhalen (over verschillende, onderling verbonden personages), of het kan worden verwerkt in een jongerenroman.

We bevinden ons in de nabije toekomst, en in een chatroom voor bezorgde ouders regent het paniekreacties en schandalen, die aan de lopende band losbarsten in een besloten gemeenschap, ogenschijnlijk oplettend en rechtvaardig is, maar die in werkelijkheid bol staat van de afgunst en het egocentrisme. Wat sterk naar voren komt naarmate gekibbel, leugens, aanstellerij en kleinzielige machtsspelletjes elkaar opvolgen, is het totale onbegrip van de ouders voor het gevoelsleven van de kinderen, en ook hun jammerlijk mislukte pogingen om ze te redden, omdat al die controle er nu juist toe leidt dat het wederzijdse vertrouwen zoekraakt en er sleet komt op de band met hun kroost.

Kortom, in een toekomstige wereld waarin deze kinderen, om van de vrijheden van weleer te kunnen genieten, hun heil zoeken in virtuele werelden met een creatieve of combattieve insteek, een stuk levensechter dan onze huidige videogames, en waar de volwassenen niets van begrijpen.


Fragment


Edna liep de badkamer in met de tablet in de handdoek gewikkeld, stak haar hoofd kort onder de kraan zonder het in te zepen, liet vervolgens het water lopen, plaatste de elektroden op haar hoofd en ging op de rand van de badkuip zitten chatten. Er vielen druppeltjes op de waterdichte tablet.

Ze had een bericht van Orlando: ‘Morgen is Lea’s feestje bij de kapster. Ga jij?’ Sinds een paar jaar werden nu ook de jongens uitgenodigd voor feestjes waar nagellak aan te pas kwam, om rolbevestigende clichés te vermijden.

‘Geen idee, heb zo’n klotecasting. Wil je iets laten zien.’

Edna rolde de paarsrode elektroden uit die op de tablet waren aangesloten, kleefde ze op haar hoofd en downloadde haar dromen van die nacht rechtstreeks naar Starcraft. De droom over de planeet Slaap sloeg ze op. Ze herbekeek hem: haar huis stond op het dak van de wereld, en door de ramen zag je onbestemde antieke monumenten, ruïnes neergeplant in een niemandsland. Toen ging ze naar buiten en doorkruiste ze verschillende landschappen, vergelijkbaar met de levels van een videogame, om uiteindelijk bij haar echte huis te komen.

Daar liep ze het terras op, en een onzichtbare hand greep haar vast en tilde haar op in de lucht. Er waren geen geluiden, maar ze voelde aan dat ze door een godheid werd gescand, en hij was tevreden met wat hij zag, daarom gaf hij haar een gevoel van rust, in een gonzende stilte, en toen zette hij haar weer op de grond. Hier stopte het filmpje.

Edna deelde de droom met Orlando. Hij bekeek hem op dubbele snelheid en zijn enige commentaar, dat blijk gaf van een zekere taalarmoede, was: ‘cool’. En toen: ‘Mag ik dat ruimtemist werende sterrenzwaard een keertje van je lenen?’

‘Ja, ik wacht op de Dwergster op je.’

Edna schakelde de elektroden van zenden op ontvangen, deed haar ogen dicht en hield zich klaar voor de andere dimensie.

De avatars van de kinderen, eerst Or, toen Ed, kwamen tevoorschijn op een warme, blauwe planeet, in hittebestendige omhulsels. Ze deed haar arm omhoog om een virtueel pop-upmenu te openen, klikte met haar vinger op de helm die hij haar die middag had geleend en zette hem op. Ze wisten dat het warm was, maar konden de hitte niet echt op hun huid voelen omdat ze de temperatuurmodus niet ingeschakeld hadden.

‘Laten we een huis bouwen.’

‘Oké.’

In hetzelfde pop-upmenu, waar je met je hand doorheen kon scrollen, selecteerden ze bakstenen die eruitzagen als doorzichtige blokken gevuld met water en visjes, en andere bakstenen van groene gelatine. Ze begonnen terrassen te bouwen, terrassen die allemaal in elkaar pasten, die uitkeken op een blauwe, woestijnachtige vlakte. De bouwstenen verplaatsten ze met hun vingertoppen, ze voelden driedimensionaal maar gewichtsloos aan, en toch zagen ze zweetdruppeltjes verschijnen op hun blote handen. Al hun planeten hadden een andere atmosfeer: ze heetten leiposfeer, shitosfeer, dombosfeer, klotosfeer.

Toen het kleine, dakloze gebouw klaar was, zetten ze er dieren bij die leken op de honden met slurven waar Orlando eens over had gedroomd en die hij had gedownload uit zijn hersenen, en paars-met-zilverige planten die ze uit de cloud met gemeenschappelijke dromen hadden gehaald.

Ed en Or speelden altijd in de creatieve en nooit in de overlevingsmodus, omdat ze geen monsters of natuurrampen wilden die hen kwamen vermoorden of hun planeten kwamen verwoesten; ze kregen nu al geregeld controle van hun ouders, die inlogden op hun toestellen om dingen te blokkeren, zoekgeschiedenissen na te pluizen, chatgesprekken te downloaden en in hun werelden rond te hangen. Als ze die planten ontdekten, zouden ze die door een psycholoog laten analyseren. Als ze ontdekten welke klasgenootjes ze in die werelden ontmoetten, zouden ze dat in het Register voor Elektronische Emoties noteren en erover praten in de chatroom en met de specialisten. Gedurende die controles sloegen de kinderen al hun herinneringen, dromen en fictieve omgevingen op de geheugenkaart van een vriend op, en om hun ouders op het verkeerde spoor te zetten lieten ze slechts een paar miezerige hutjes op hun tablet achter.

De avatars Ed en Or hadden honger. Ze openden een portaal naar een ander zonnestelsel, waar ze hun voorraad sterrenmuesli bewaarden. Samen schakelden ze de eetmodus in. Ze wachtten tot ze de smaak van seitanworstjes met kaneelijs in hun mond proefden, een van die typische bereidingen bedacht door twee rijkeluiskinderen die al het lekkers dat hun thuis verboden wordt door elkaar klutsen. Het smaakte als piepschuim als je erop kauwde, of eerder als kleine bakstenen van maïs.

Als buitenstaander zag je hoe Edna, die met de tablet op haar schoot, de fluorescerende elektroden op haar slapen, haar ogen dicht en haar haren voor de helft doorweekt op de rand van de badkuip zat, haar armen nu omhoogstak om de muesli uit de lucht te plukken en in een onzichtbare mok te doen. Op dat moment klopte haar moeder op de deur. Een eerste, toen een tweede keer. Edna had vreselijk veel trek in dat spul dat niet in hun dieetplan was opgenomen, en dat haar niet dik zou maken, niet zou vergiftigen, en geen allergische aanval zou bezorgen. Ineens hoorde ze dat geklop in de verte boven het doffe gedruis van het universum uit komen, als stofdeeltjes die de hele tijd aan supersonische snelheid voorbijschieten, tegen de lucht in.

‘Mijn moeder!’ gilde ze, en ze liet de mok los, die langzaam begon te vallen, omdat alles veel lichter werd door de massa van de blauwe planeet. Tijdens het vallen maakte hij een metaalachtig geluid, als ijs dat breekt. Met haar twee dunne armpjes scrolde Edna in het pop-upmenu naar afsluiten en bevestigen; daarna stak ze haar hand uit om terug te keren naar haar echte lichaam, ze trok haar oortjes uit, gooide wat vuile was op de tablet en zette de haardroger aan. Haar moeder gilde: ‘Edna, Edna, alles oké! Alles oké! Alles oké!’ Het leek eerder een kreet dan een vraag.

Edna bekeek zichzelf in de spiegel terwijl het water in straaltjes over haar gezicht liep. Op Starcraft was ze mooier, zonder die blauwe moedervlek naast haar lip. Aan de andere kant van de deur bleef dat ‘allesoké, allesoké’ maar aanhouden als een kosmisch geruis. Edna oefende haar glimlach voor het reclamespotje van de LGTB-gezinnen. Ze had gelige tanden, en trek in sterrenmuesli.

More by Sandra Verhulst

Jericho

Deel I – De ranch I De ranch, zo noemden ze hem, verhief zich eenzaam op een hoogvlakte, op de top van een lage heuvel. Het was een boerderij van twee verdiepingen, een houten bouwwerk, lang, smal en rechthoekig. Door het grote raam van de bovenverdieping keek Jens, vanuit de schommelstoel in de gang, naar het land, dat zich uitstrekte tot aan de overkant van de rivier. Zijn kleine, zwarte ogen stonden geen moment stil, speurden de in het duister gehulde horizon af, gespitst op elk verdacht detail. Elia en Natan zaten naast hem op de grond en speelden met verroeste speelgoedautootjes. J...
Written in NL by Sandra Verhulst

Gevangeniswoordenboek

Dit gevangeniswoordenboek bevat woorden en verhalen van mannelijke gevangenen uit afdeling V, blok C, van de Lorusso e Cutugno-gevangenis in Turijn, bestemd voor de ‘kwetsbare gedetineerden’. Het is ontstaan uit een schrijfatelier dat twee jaar lang binnen de muren van de gevangenis werd gehouden. Wij weten allemaal wat we bedoelen met ‘huis’, ‘winter’, ‘liefde’, en die betekenis ligt ook vast. Maar in de gevangenis verschuift de betekenis van woorden, en die verschuiving ontstaat door de ruimte; binnen bestaat alleen de binnenkant, en krijgen de woorden iets voorhistorisch. Daardoor lijkt he...
Translated from IT to NL by Sandra Verhulst
Written in IT by Sara Micello

(geen titel)

Sinds de kinderen waren geboren, of misschien wel sinds ik mij op sociale media begaf, of evengoed sinds ik vanwege mijn werk genoodzaakt was op een heldere en uitnodigende manier te communiceren, om dus aan bekende dingen te refereren in plaats van ze zelf te verzinnen, verdeelde ik mijn tijd in echte tijd, namelijk die waarover ik mezelf in mijn echte taal kon vertellen, en valse tijd, die waarin ik moest spreken in categorieën, binnen registers of door gedrag te imiteren. In romans las ik van vastberaden en wilskrachtige mannen die om vier uur ’s ochtends opstonden, een koude douche namen...
Translated from IT to NL by Sandra Verhulst
Written in IT by Arianna Giorgia Bonazzi

Op weg naar huis

Terwijl ze in de auto op weg naar huis de stad uit rijden, probeert hij de boel te relativeren door te stellen dat dit een van die onmogelijke situaties was, die hij Wat-zou-jij-doen-als noemt. Zij knikt. ‘Dat soort situaties zijn niet jouw sterkste kant,’ merkt ze op. ‘Wat wil je daarmee zeggen? Meer dan dat had ik verdomme toch niet kunnen doen?’ ‘Niet vloeken. Matteo herhaalt alles wat je zegt.’ Alice werpt een blik over haar schouder. Matteo ligt uitgeteld in zijn stoeltje. ‘Ga je me nog vertellen wat ik verkeerd heb gedaan?’ vraagt hij na een poosje. ‘Davide, je bent compleet doo...
Translated from IT to NL by Sandra Verhulst
Written in IT by Fabrizio Allione

Flitsen

In een essaybundel getiteld Zen in the Art of Writing schrijft Ray Bradbury dat hij van zijn vierentwintigste tot zijn zesendertigste zijn tijd doorbracht met het opstellen van lijstjes zelfstandige naamwoorden. De lijst ging ongeveer zo: HET MEER. DE NACHT. DE KREKELS. HET RAVIJN. DE ZOLDER. DE KELDER. HET VALLUIK. DE BABY. DE MENIGTE. DE NACHTTREIN. DE MISTHOORN. DE ZEIS. HET CARNAVAL. DE DRAAIMOLEN. DE DWERG. HET SPIEGELPALEIS. HET SKELET. De laatste tijd is mij iets vergelijkbaars overkomen. Ik kom uit een familie die me een goede opvoeding heeft meegegeven en een goede manier om in het...
Translated from IT to NL by Sandra Verhulst
Written in IT by Sara Micello
More in NL

Van gedachten veranderen

Maixa raadt me aan om duidelijk te articuleren, maar zonder Britse-kostschoolaccent, om niet te lang bij het theoretisch kader te blijven hangen, om te controleren of de apparatuur werkt voordat ik aan mijn verdediging begin, om me bescheiden op te stellen, om aantekeningen te maken van de vragen en opmerkingen van de commissieleden en om ze uit te nodigen om een hapje te gaan eten in een café. June vindt een café wel erg armoedig en suggereert catering op de faculteit, een citaat van Weber, een half bromazepammetje bij het ontbijt en een ritje in haar auto naar Gasteiz. Ik ga in op het citaat...
Translated from ES to NL by Joep Harmsen
Written in ES by Aixa De la Cruz Regúlez

Dagboek van een Portugese in Angola

Proloog Jarenlang werd ik om de oren geslagen met verhalen over Angola. Extreme verhalen van mensen die op slag verliefd waren op het land en zich er helemaal thuis voelden, maar ook van anderen die het haatten en er niet konden wennen. Sensationele verhalen die pure fictie leken, omdat iets in mij niet kon geloven dat het allemaal echt waar was. Ik dacht altijd dat ze flink overdreven en dat ze er, zoals dat gaat met doorvertelde verhalen, zelf wat aan toevoegden en in dit geval zelfs een volstrekt andere versie vertelden. Ik wist heel lang niet of ik dit mythische land nu wel of niet bete...
Translated from PT to NL by Finne Anthonissen
Written in PT by Patrícia Patriarca

De hel

Casablanca, 1954 Ze filtert het geluid van de spelende kinderen weg en er blijft een aantal klanken per etmaal over waar ze zich krampachtig aan vasthoudt. Ze plukt de weinige klanken die door de muren naar binnen komen. Na een paar maanden kent ze al haar buren terwijl ze haar kamer nooit verlaat, ze weet dat er bij de mensen naast haar altijd schuldeisers komen, het heeft geen zin want de man is niet bereid te betalen. ‘Al ritsen ze eerst mijn organen uit mijn lichaam en vermoorden ze me daarna,’ hoort ze hem tegen zijn vrouw zeggen als de schuldeisers weg zijn. Als ze dit soort dingen opva...
Written in NL by Aya Sabi

Een gelukkig einde

Ik werd wakker van de regen. Hij had zich met mijn droom vermengd, waardoor ik in eerste instantie niet wist uit welke wereld hij kwam. Ik zwom in de eindeloosheid van de Stille Oceaan. Ik weet dat het de Stille Oceaan was, ik herkende hem van tv-programma’s. Ik zwom door zijn turquoise en kristal. Zo zeggen ze dat in die reportages, turquoise en kristal. Langs mijn heupen zwierden de sierkralen om mijn badpak mee vast te knopen. Ik herkende het van de foto. Mijn eerste badpak, voor kinderen. De hemel had de gordijnen al dichtgedaan, terwijl ik nog bezig was de knoop los te krijgen. Dikke drup...
Translated from SR to NL by Pavle Trkulja
Written in SR by Jasna Dimitrijević

Frankly, my dear, I don’t give a damn.

Marek gooit me op bed en er lijkt iets door hem heen te schieten wat bij mij in combinatie met hoe hij me vasthoudt een volledig verlies van oriëntatie veroorzaakt, alsof ons bed plots een lawine is waarin hij me begraaft, en ik ben vergeten waar boven is en waar onder. Alles bij elkaar duurt het amper een seconde, zijn druk op mij en hoe hij kijkt, het volgende ogenblik vist hij me alweer uit de lawine en hoewel ik in horizontale positie blijf, is het haast verdacht duidelijk waar boven is en waar onder. En pas nu komt het binnen bij me, nu dringt het tot me door, maar ergens toch ook maar ha...
Translated from CZ to NL by Annette Manni
Written in CZ by Lucie Faulerová

Alle mensen worden broeders

Toen ik Andrei zag weglopen, begon ik van hem te houden. Ik zag zijn zwarte rugzak, die uitpuilde, hij droeg hem als een schild op zijn rug. Het was zo’n volle rugzak dat je wist dat hij niet onderweg was, hij ging nergens heen. Als hij zo de bergen was ingegaan, had de rugzak hem misschien wel achterover getrokken, de afgrond in. De ritsen van de rugzak waren verduurd, ze konden elk moment loslaten en openbarsten, en ik stelde me voor dat de rugzak zich zou openvouwen, als een airbag, een luchtkussen, steeds groter en groter, een parachute die hem naar boven trok en meevoerde naar waar hij mo...
Written in NL by Yelena Schmitz