View Colofon
Original text "Very important person" written in SL by Andraž Rožman,
Other translations
Editor

Stefanie Liebreks

Published in edition #2 2019-2023

Very Important Person

Translated from SL to NL by Staša Pavlović
Written in SL by Andraž Rožman

Ik staarde weer de hele dag… naar de lichtgevende cijfers boven de lift. 8… 7… 6… 5… 4… 3… 2… 1… ‘Goedendag, mijnheer Seljak.’ Ik zeg hem altijd gedag, want ik doe mijn werk professioneel. Hij beantwoordt mijn groet met zwijgen, ook hij gedraagt zich professioneel. Als ik geluk heb, licht in zijn stenen gezicht een rimpeltje op. Als hij een goede dag heeft, fronst hij zijn rechter wenkbrauw, wat betekent: ‘Ik weet dat je er bent, maar mijn gedachten zijn die van een directeur.’

Ik heb al zo vaak besloten dat ik hem met rust ga laten. Dat ik zijn negeren met negeren zou beantwoorden. Maar mijn moeder leerde me dat ik tegen mensen in een pak en met een stropdas beleefd moet zijn. Als ze tenminste thuis was. Meestal was ze er niet. Ze moest geld verdienen voor ons tweeën, en waar kon een mens beter een paar broodkruimels voor haar gezin verdienen dan in Duitsland? Sindsdien heb ik iets met treinen. De trein neemt me mee de verte in… Als ik ga zitten, zet ik mijn benen op de grond voor me, strengel ik mijn vingers in elkaar, strek ik mijn armen en werp ik een blik door het raam… En tsjoek tsjoek richting München.

Als ik een krakend geluid onder de wagon hoor, dan weet ik dat ik pas aan het begin ben en dat het einde nog lang niet in zicht is. Gelukkig zijn onze treinen oeroud en doen ze me denken aan de tijd van Frans Jozef. Ik hou van geschiedenis. Ik hou er niet van als iets ten einde loopt. Ik zie voor me hoe door de wrijving tussen de treinwielen en de rails vonken ontstaan. Het vonkt ook in mij. Soms zo hard dat de boosaardige vlammen aan mij beginnen te likken. Of erger nog, dat ik brandwonden krijg, in hogere of mindere mate, en in het ziekenhuis beland, en dat is geen plaats voor de mensen zoals ik, zelfs Tito’s beveiligers kunnen me daar niet zomaar weghalen. Ik reis graag. Eender waarheen, maar liever niet naar de wereld van de witte jassen.

Mijnheer Seljak was vandaag nog chagrijniger dan anders. Misschien heeft zijn lievelingswerkneemster hem niet genoeg bevredigd of heeft hij van een of andere lobbyist een onmogelijke opdracht gekregen, die hij – zo plooibaar als een spons – natuurlijk zal volbrengen. Het lukt hem altijd. Ik word gefascineerd door de serieuze uitdrukking van zijn gezicht, waarvan de trekken door de in zijn huid gegroeide wortels van de zwarte, geschoren haren nog scherper worden. Met zorgvuldig geknipte haren om zijn goed verzorgde kale plek en met zijn minachtende blik lijkt hij niet alleen streng, hij lijkt een belichaamde rationaliteit te zijn die alles op zijn radar heeft. Zijn lakeien trappen er vast wel in, maar mensen van mijn soort kan hij niet misleiden. We hebben speciale, zeg maar helderziende vaardigheden, waardoor wij mensen zoals ons baasje makkelijk kunnen doorzien. Hoe harder zijn gezicht, hoe harder zijn realiteit. Geloof me, er zijn dagen waarop ik in hem kan kijken en er zijn dagen wanneer ik niet meer dan zijn als uit marmer gehouden kaken kan zien. Als ik gluur in zijn ingewanden zie ik velden van stinkende humus, met daartussen hier en daar een wit eilandje margrieten en lavendel. Ik besef wel dat ik soms ook door een sluier kijk, en hem niet anders kan zien dan ik hem wil zien. Maar met hem hoef ik niet veel medelijden te hebben.

Maar waarom zou ik nog meer over hem vertellen, ik heb zelf al problemen genoeg. Onlangs wou ik door de stad reizen. Vanuit het centrum tot aan de Špica, waar de rivier meandert en dan afbuigt naar het noorden, ik wilde de melodie van de meesjes door de oren laten trillen, even mijn ogen laten rusten op de groene traagheid waarin ik mijn blik eerst op de ene en dan op de andere vis richt. Snoek, donauzalm, karper, kopvoorn, alver, pigo … Ik begrijp deze sport niet. Vissers staan op de trap van Plečnik met hengels in het water en ze wachten, desnoods de hele dag, om een geschubd wezen te vangen en het dan in het leven terug te werpen. Ze noemen zichzelf de natuurbeschermers. Ik heb andere beschermers. Zo denk ik althans – soms meer, soms minder. Soms heb ik het gevoel dat er nergens iemand is en dat ik helemaal alleen ben op deze wereld.

Ze liepen op die dag met me mee, ook als ik gewoon tot aan de Špica wou gaan. Ze probeerden me te doen geloven dat ik a very important person was. En dat ben ik ook, wie niet, elke mens is very important, maar ik helemaal. Welke andere aardetrapper wordt gevolgd door de geheime dienst? De weerschijn van de maan in de rivier maakte me duidelijk dat ze me met een helikopter volgden, zo stuurden ze elkaar signalen. Toen, terwijl ik langs het universiteitsgebouw liep, moest ik plots aan mijn vader denken. Daar, op het balkon, hield hij zijn beroemde toespraak. Er bestaat geen geschiedenisboek zonder een uitleg over hoe hij iedereen die Joegoslavië uiteen wilde laten vallen bedreigde.

Ik ging verder en wist niet zeker of ik nu Žarko of Mišo was, of misschien een van de bastaarden, waar de oude niets van wist, of misschien wist hij er wel van, maar deed hij alsof het niet zo was. Waarom wou hij niets met mij te maken hebben? Mijn moeder zei dat ik hem maar één keer heb ontmoet. Ik was te klein om me van zijn aanwezigheid bewust te zijn. Ik maakte nog maar sinds een paar maanden luiers nat toen we elkaar voor het eerst en voor het laatst in de rechtbank ontmoetten. Hij erkende mij, maar hij wilde me niet leren kennen. Maar hij betaalde tenminste. Zeggen ze. Een tijdje. Maar ik neem het hem niet kwalijk. Ik wil hem gewoon kennen, niet alleen van de foto op zijn graf op het dorpskerkhof, maar in het echt. Zodat we als twee echte mannen, zoals ik de wijze reuzen hoorde zeggen, aan een tafel zouden kunnen gaan zitten, een spritzer drinken en met elkaar praten.

Ik weet niet of hij me vermeed omdat ik tot een andere soort behoor – soms vind ik dat een waardevolle, een andere keer volkomen verrotte soort – of omdat hij al te veel kinderen had. Een man op een belangrijke positie heeft geen tijd voor onbenulligheden, zoals tijd doorbrengen met hulpeloze koters. Ik weet zelfs niet meer welke functie hij precies had. Was hij de president van het land, de eerste communist onder gelijke communisten en de eerste partizaan onder gelijke partizanen of was hij slechts een leidinggevende in een fabriek, eerste arbeider onder gelijke arbeiders, in een tijd dat ze nog wisten wat arbeiderszelfbestuur was? Nu weten we alleen dat het iets was wat allang niet meer bestaat, zodat we niet meer zeker weten of het ooit echt heeft bestaan. En wij, arme proletariërs, weten zelfs niet wat we zouden moeten eisen, hoe zouden we dan aan zelforganisatie kunnen denken en de kapitalisten een lesje kunnen leren? We zijn te bang en soms valt er voor ons een stukje vettig gebraad, voor de een iets groter en voor de ander iets kleiner, waardoor we over mensen als ons baasje alleen in het café durven te roddelen.

Ach, waarom zou ik mijn tijd met de klassenstrijd verdoen. Ik word zelf liever ook ondernemer. Ik begin met de verkoop op rommelmarkten en zal eindigen met een restaurantketen en investeringen in onroerend goed, of ik win EuroMillions. Het maakt niet uit. Ik weet niet hoe, maar ik weet wel dat ik rijk ga worden. Dan koop ik voor jou een appartement en een jacht, zodat je kan voelen wat zeelucht is. Maar trakteer me nu maar op een kopje koffie en leen me vijf euro, als je die hebt.

Ik heb het al over mijn twijfels gehad. Mijn zoeken naar identiteit, zouden jullie zeggen, terwijl de knappe koppen in onze wereld daarvoor meer onheilspellende uitdrukkingen voor hebben verzonnen. Maar het maakt niet uit welke woorden we gebruiken. Wat wel uitmaakt is dat die splitsing soms zo’n helse pijn doet dat ik het liefst in de trage rivier zou willen springen. En nog liever zou ik er een stoel, een fiets, een telefoon in smijten… Want waarom zou ik mezelf willen verdrinken, het leven is toch geweldig? Vooral als je een paar euro in je zak hebt en als de mensen je niet wegjagen. Maar dat heb ik meestal niet. De baas die mij aan mijnheer Seljak verhuurt, betaalt mij een minimumloon, van betaalde overuren mag ik alleen maar dromen, soms knijpt hij zelf de maaltijd- en reiskostenvergoedingen van mijn loon weg. Ik weet dat hij me alleen in dienst nam omdat hij van de overheid subsidie krijgt. Als ik geluk heb, krijg ik de dertiende maand, maar de baas eist daar ook zijn percentage van. Maar het moet gezegd dat ik niet echt zuinig ben. Vooral als verrekte kwestie van mijn identiteit me in haar greep krijgt. Dan lijdt ook mijn portemonnee. En de mensen ontlopen me nog meer dan anders.

Nu weet je al het een en ander over mij, best een interessante kerel, toch? Ik vertel je nog meer als je dat wilt. Ik vertel ook over de liefde. Ze wandelt door de stad. Als ik haar zie, beginnen er stemmetjes in mijn hoofd ‘The Girl from Ipanema’ te zingen… Ik zie haar als ze met een sheltie aan een leiband langs de Petkovšek-kaai loopt. Haar manier van lopen is een mengeling van erotiek, zelfzekerheid en tederheid. Haar stap… Als ze haar ene voet voor de andere zet, richt ze zich op, heft ze haar hoofd en loopt ze een geheim tegemoet… Haar borsten drukken tegen haar getailleerde T-shirt, haar lange kastanjebruine haren waaien zachtjes omhoog, haar roerloze blik gericht op een onbekend punt in de verte. Hoe graag zou ik dat geheim binnenstappen.

Ze herinnert me aan mijn grote liefde. Niet zozeer door haar verschijning, maar door de innerlijke werelden die ze voor mij opent. Mensen van mijn kaste zijn gewend om met de eenzaamheid te gaan slapen. Maar sommige vrouwen vinden de identiteitsvraag juist boeiend. Ze vinden het heerlijk dat ik in bed net een tijger ben, dat ik tot boven de wolken opstijg. Spaanse, mijn wonderschone Spaanse, wie weet waar je nu bent. Ik ruik nog steeds haar oneindig lange, golvende haren, voor mijn ogen zie ik de bruine accenten van haar teint verschijnen. Samen met sociale werkers zijn we naar Salamanca gegaan om onze ervaringen te delen. Een Europees project, wat anders. De hele economie is afhankelijk van die verdomde projecten. Europese of lokale mannen met stropdassen publiceren een oproep, mensen van non-profitorganisaties vechten om de euro’s, en ze hebben ons – de gekken, migranten en alle mogelijke andere armoedzaaiers – nodig om een papier te ondertekenen, zodat ze hun ‘kosten kunnen verantwoorden’. Daarvoor worden we met een activiteit beloond, soms nemen ze ons ergens mee naartoe en stellen ze ons tentoon zoals de Zigeuners dat met hun dansende beren doen, en af en toe geven ze ons zelfs een paar euro.

Ik heb geen spijt van die handtekening. Ze bracht me naar Maria. Naar Salamanca. Soms weet ik niet zeker of ik meer van die vrouw of van die stad hou. Als ik ronddwaalde door de doolhof van kleine straatjes had ik ineens het gevoel dat de medicijnen in mij wegsmolten en ik weer tot leven kwam. Ik overdrijf niet. Dat zou ook Unamuno je kunnen vertellen. Wat was het mooi, over dezelfde stenen te stappen waar hij ook al gelopen had. Maar ik ga je nu nog niet alles verklappen. Eerst moet je beloven dat je niet zult weigeren mijn verhaal te geloven, want dat is wat de mensen meestal ook met mij doen. Ik hoop dat we samen het verleden in kunnen duiken, om de toekomst na te jagen en erachter te komen wie ik echt ben.

Je zult veel over onze wonderlijke alomvattende instellingen horen. Ken je Hrastovec? En mijn medestrijder Mijo? De strijd met staalharde ambtenaren, medicijnen en de muren van instellingen heeft hem kapotgemaakt. Hoe kon het ook anders. Je kunt je niet voorstellen wat deze man heeft meegemaakt! Ik heb ook al veel doorgemaakt, maar ik hou me nog staande. Mijo en ik, we zijn veteranen. Ons hebben ze nog volgens het oude systeem tot normale wezens geprobeerd te transformeren, met methodes waar je liever niet te veel wilt weten. Was jij ooit in Rog? Ik hou van de afgebladderde muren in de oude fabriek, met graffiti, en van de mensen uit alle windstreken die er komen, maar het meest hou ik van de gratis maaltijden die je er krijgt. Ga daar maar kijken. Als je op het terrein komt sla dan naar rechts, daar staat een gebouw waar het sociale centrum gevestigd is. Zoek naar zijn foto aan de muur. Ze hebben hem op de meest zichtbare plek opgehangen.

Ik weet veel. Niet alleen over mijn ideeën en over de ideeën van mijn kameraden. En ik weet wel dat precies dat aan mij het meest interessant is, we zijn allemaal voyeurs. Maar mijn kennis houdt daar niet op, ik weet ook heel wat dingen waar ik niets van zou moeten weten. Ik lees. Ik reis – fysiek en metafysisch. Ik observeer. Denk na. Luister. Onthou. Ik sta niet stil. Ik had graag een historicus of geograaf willen zijn. Ik zou ook een gids kunnen zijn, ik ken dit land als de hand van mijn Spaanse schone. Geloof je me niet? Kijk door het raam, naar het noorden, waar op de toppen nog wat sneeuw ligt. Dat deukje tussen de bergen is een bergpas, Kamniško sedlo, links daarvan de Brana en rechts de Planjava. Journalist zou ik ook kunnen zijn, een betere dan de meeste in dit huis dat ik bewaak. Ik ben meer op de hoogte van het nieuws dan zij. Wat kan ik onder werktijd meer doen dan de kranten lezen? Ik lees alles. Ik zou van alles kunnen doen. Maar ik bouw telkens opnieuw, ik bouw en bouw, om dan in één keer alles kapot te slaan. Alsof ik op een strand een zandkasteel heb gemaakt en er dan over struikel en het kapottrap.

Ik heb al veel zandkastelen kapotgemaakt, maar de anderen hielpen ook mee met het sloopwerk. Als de mensen niet alleen naar mij hadden geluisterd, maar me ook hadden begrepen, dan zouden mijn kansen niet zo minimaal zijn geweest. Het zou voor mij nog gemakkelijker zijn als het systeem wat anders was ingericht. Als het niet voor de meerderheid gemaakt zou zijn, maar ook voor ons, die niemand nodig heeft. Dan was het voor iedereen beter geweest. Maar als je zoiets wilt bereiken moet je het perspectief omdraaien en je afvragen waarom een bepaalde realiteit als algemeen geaccepteerd wordt, en een andere niet. Zijn het twee werkelijkheden, met het verschil dat de ene werkelijkheid onwerkelijk is en de andere werkelijkheid werkelijk, of hoe zit het? Waarom heb ik telkens het idee dat ik me niet aan de juiste kant bevind? Ik zou dat wel willen, ik doe mijn best, maar ik kan het niet. Een zandkasteel blijft nooit waar het is.

Dit is pas het begin, je zult het wel zien, mijn verhaal heeft iets van een film. Als het wereldkundig wordt, gaan ze me bellen vanuit Hollywood. Of liever nog iemand als Lars von Trier die een tweede deel van The Idiots wil maken. Nee, zo erg is het niet, maar is er überhaupt iemand die niet in feite graag een idioot wil zijn? Ergens diep vanbinnen. Krankzinnigheid is de puurste vorm van de mens. Vraag het aan vorst Mysjkin, als je me niet gelooft. Als ik helemaal in de war ben, zeg ik tegen mezelf dat ik doe wat iedereen wil, maar niet durft te doen.

Neem een besluit. Snel. Ik heb niet eeuwig de tijd.

More by Staša Pavlović

Hommeldal, of wat er is gebeurd in Strmičnik in de looptijd van een weekpasje

Dag 0 Zijn vingers gleden weer bijna als vanzelf naar zijn mobieltje, dat naast zijn soepbord lag. Dat wil niet zeggen dat hij iets ontzettends spannends had verwacht, hij deed het meer uit gewoonte… Telkens als hij thuis op bezoek kwam had hij de datingapp liever uitgezet. En hij wist nog steeds niet zeker of hij dat voor zichzelf en voor zijn familie deed – hij wou ze niet in verlegenheid brengen – of dat hij zichzelf zo beschermde voor het tweedehands ongemak: hij kon het idee niet verdragen de zielige pseudoniemen en triestige, halfwazige foto’s van zijn mededorpelingen te zien, de mensen...
Translated from SL to NL by Staša Pavlović
Written in SL by Agata Tomažič

Paarden en demonen

Ik herinner me gisteren nog als de dag van gisteren. In Brussel nam ik de trein – twee treinen eigenlijk, want ik moest overstappen – naar Den Haag, en dat alleen om één enkel schilderij te zien.     Ik werd bezeten door een demon van obsessief verlangen, er was geen keuze, dus ik moest gewoon gaan.     Maar mijn reis verliep helemaal niet zoals ik verwacht had – een mooie, ontspannen reis naar Nederland – en dat besefte ik zodra ik het hotel uit liep, waarmee ik ook alles en iedereen achter me liet.     Op station Brussel-Noord stapte ik bijna op de verkeerde trein, omdat ik naar de vertrekti...
Translated from SL to NL by Staša Pavlović
Written in SL by Mirt Komel

Dagboek

21 augustus  Mijn naam is Erik Tlomm en dit is mijn dagboek. Het schrijven is me aanbevolen door mijn psychiater, blijkbaar om het herstel te bevorderen. Maar tot wie moet ik me eigenlijk richten? Tot hem? Tot mijn vrouw Lina? Hij zal mijn notities toch niet aan haar laten zien? Op mijn twijfels reageerde hij met: ‘Richt u maar tot uzelf.’ Ik heb dus een lederen notitieblokje gekocht en heb me achter mijn bureau gezet om een dagboek te schrijven, maar ik kan me niet onttrekken aan het vreemde gevoel dat ik nog voor iemand anders schrijf – maar voor wie dan?  22 augustus  Laat me mijn eerste d...
Translated from SL to NL by Staša Pavlović
Written in SL by Mirt Komel

Een paar maanden later

12 augustus  ‘Mohammad, wees over een kwartier bij de telefoon. Ik denk dat ik haar gevonden heb!’     Ik spring uit mijn bed, doe verstrooid en zo vlug als ik kan mijn kleren aan en loop het hostel uit. Snel. Alsof het iets uitmaakt of ik nu vijf minuten vroeger of later aankom. Ik ren bijna de berg af, richting de haven, ergens tussen de joodse wijk Hardara Carmel en de voormalige Palestijnse wijk Wadi Salib. Toch hoor ik een zaag, waarmee wellicht ijzer gezaagd wordt, en ook kippen en hanen. Merkwaardig. De geur van een boerderij in het midden van de stad, die er alles aan doet om de geschi...
Translated from SL to NL by Staša Pavlović
Written in SL by Andraž Rožman

Ik deel de lucht met de vogels

Soms wordt het echt ondraaglijk. Ze smakken zo luid dat ik er wakker van werd. Daarnaast kibbelen ze over wie de lekkerste hap gaat krijgen, dus terug in slaap vallen kan ik ook niet. Ik hoor alles, hoewel de ramen dubbel glas hebben en goed sluiten. De ene wil een pompoenpit, de andere lijnzaad, want die zijn zo knapperig, de jongsten grijpen naar broodkruimels, de vrouwtjes hebben geen zin in een vetbol. Wie had ooit gedacht dat zanglijsters, roodborstjes, pimpelmeesjes en groenvinken niet alles wat hun snavels tegenkomen in hun buikjes willen proppen. Die bewoners van ons park zijn behoorli...
Translated from SL to NL by Staša Pavlović
Written in SL by Agata Tomažič
More in NL

Manoeuvre

Het is eind januari, een zaterdag, een jaar nadat je de rijstkoker bij haar achterliet. Je schenkt de koffie in twee mokken en haalt de sneeën brood uit de broodrooster. De suikerpot staat op de een na hoogste plank in het kastje boven het fornuis. Als je ernaar reikt maakt je schouder een misselijkmakend geluid. Ze kijkt op van haar telefoon, die naast haar bril op de eettafel ligt. Je zet de suikerpot op tafel, excuseert je en huilt op het toilet. Als je langzaam uitademt is de snik bijna niet te horen. Nauwelijks een echo. Een geheim dat je deelt met de maandkalender op de deur.  Je wast je...
Written in NL by Simone Atangana Bekono

Draden

Het zoeken begint niet bewust. Ik voel me met haar verbonden op een alarmerende, onverklaarbare manier en haar verdwijnen laat me met vragen achter. Ik vraag me bij het wakker worden af waar ze slaapt en hoe ze leeft, en blijf aan haar denken, zacht en wollig masturberend tussen de lakens terwijl ik naar de wolken door het kantelraam kijk. Wanneer ik de fruitkramen in onze wijk passeer, overloop ik met mijn vingertoppen de sinaasappelen, tot ik een exemplaar vind dat me aan haar doet denken, eentje met volmaakte poriën. Ik belandde in haar yogalessen door mijn aanhoudende nekpijn. De kinesist...
Written in NL by Hannah Roels

Jericho

Deel I – De ranch  I De ranch, zo noemden ze hem, verhief zich eenzaam op een hoogvlakte, op de top van een lage heuvel. Het was een boerderij van twee verdiepingen, een houten bouwwerk, lang, smal en rechthoekig.      Door het grote raam van de bovenverdieping keek Jens, vanuit de schommelstoel in de gang, naar het land, dat zich uitstrekte tot aan de overkant van de rivier. Zijn kleine, zwarte ogen stonden geen moment stil, speurden de in het duister gehulde horizon af, gespitst op elk verdacht detail. Elia en Natan zaten naast hem op de grond en speelden met verroeste speelgoedautootjes.  ...
Translated from IT to NL by Sandra Verhulst
Written in IT by Fabrizio Allione

Schreeuwen als nooit tevoren

28 november 2020, een maand nadat het gepolitiseerde Constitutionele Hof abortus in Polen heeft verboden, schreef Magda Dropek, een van de organisatrices van de vrouwenprotesten in Krakau, op Facebook: ‘Gedurende de paar jaar dat ik acties op straat ondersteunde, wist ik één ding zeker: ik kan niet schreeuwen, scanderen, ik ben te chaotisch om doeltreffend en logisch te spreken, en daarom was ik altijd beter in het overbrengen van gedachten op papier/beeld, in schrijven, in stemloze communicatie. Tja, en mijn stem, ik heb een hekel aan mijn stem. ‘De laatste weken schreeuw ik als nooit tevore...
Translated from PL to NL by Charlotte Pothuizen
Written in PL by Aleksandra Lipczak

Eindelijk heb je een kamer voor jezelf

Ik zit ongemakkelijk, maar ik durf niet te bewegen omdat ik je niet wakker  wil maken. De zeurende pijn bedaart als ik mijn rug recht. Ik zit half op de  rand van het bed en laat het matras helemaal voor jou. Nu je in een diepe  slaap bent gevallen, kan ik je eindelijk zachtjes door je haar strelen. Je vindt  het maar niks als ik dat doe als je wakker bent.  Op de bank haalde ik de schade in. Wanneer je bijna in slaap viel, in  slaap gewiegd door een dag vol rennen en spelen, zette ik je voor een teken film. Dan bleef ik je door je haren woelen. Mijn liefkozingen liet je toe  omdat je half bui...
Translated from PT to NL by Anne Lopes Michielsen
Written in PT by João Valente

Eenrichtingsverkeer

Ik ben het kaartje vergeten op de post te doen, bedacht ik terwijl ik een zwartblauwe smurrie uitbraakte in het struikgewas naast de concerttent. Ik bedankte het onbekende meisje dat mijn staart vasthield, in een Portugees dat duizendmaal vlotter klonk dan toen ik nuchter was. Ze vroeg of ik het verder zou redden. Ik stak mijn duim omhoog. Niet veel later hing ik opnieuw in de struiken. Lissabon was het onvermijdelijke eindpunt van een onoverwinnelijke zomer, waarin ik van het ene festival naar het andere hopte. Ik was niet meer thuis geweest sinds mijn moeder mijn broers en mij had weggestuur...
Written in NL by Carmien Michels