View Colofon
Original text "Dnevnik" written in SL by Mirt Komel,
Other translations
Editor

Marta Pustuła

Published in edition #2 2019-2023

Dziennik

Translated from SL to PL by Joanna Borowy
Written in SL by Mirt Komel

21 sierpnia

Nazywam się Erik Tlomm, a to jest mój pamiętnik. Pisanie polecił mi psychiatra, być może w celu szybszego powrotu do zdrowia. Ale dla kogo mam właściwie pisać? Dla niego? Dla żony Linii? Chyba nie ośmieliłby się pokazać jej moich zapisków. Na moje wątpliwości odpowiedział: „Niech pan pisze dla siebie”. Kupiłem więc skórzany kajet i znalazłem się tutaj, przy biurku, pisząc pamiętnik dla siebie, i nie mogę pozbyć się dziwnego uczucia, że ​​piszę też dla kogoś innego – ale dla kogo?

22 sierpnia

Chciałbym wyjaśnić swój pierwszy wpis do pamiętnika (komu? sobie? jemu? tobie?): przeżyłem załamanie nerwowe, które pozostawiło tak poważne skutki, że nawet alkohol, mój zdradliwy towarzysz niezliczonych wieczorów i nocy, nie był w stanie ich złagodzić.
      Z inicjatywy mojej żony (i wbrew mojej woli) znalazłem się u psychiatry, który z braku zaufania do własnej wiedzy najpierw przepisał mi pewne leki, których nazw nie umiem powtórzyć bez zerknięcia na opakowanie (wiem tylko, że wszystkie składniki są chemiczne, a niektóre końcówki dość komiczne, -zapina, -tyna, -zyna, -zepam, -zolam, przedrostki zaś prozaiczne). Sama myśl o konieczności przyjmowania leków tak mnie przerażała, że ​​wolałem ujawnić wścibskiemu lekarzowi pewne szczegóły z mojego życia osobistego, zyskując w ten sposób jego przychylność – nie mówiąc mu o sobie jednocześnie zbyt wiele.
      Poczciwy doktor szybko zdał sobie sprawę z tego, że tak naprawdę nie działo się ze mną nic złego, i zalecił mi zwykły urlop – „wyjazd z miasta, z dala od ludzi, jak najbliżej natury” – i prawie przypadkiem przyszło mi do głowy: czy można znaleźć coś lepszego niż dolinę rzeki Sočy i miasteczko nad rzeką, które ma zaledwie kilka tysięcy mieszkańców?
      Psychiatra zgodził się, uścisnął mi dłoń przed wyjazdem i wręczył wizytówkę swojego kolegi, który prowadzi klinikę psychiatryczną w pobliżu miejsca, w którym zamierzałem spędzić krótkie wakacje.
      Co do wcześniejszego pytania, nie jestem do końca pewien, czy jest właściwe – ale odpowiedź była oczywista: Medsočje.

23 sierpnia

Załamanie nerwowe przeżyłem w pracy – ale nie z powodu pracy. W żadnym razie. Nie mogę nawet myśleć o czymś takim – nie mówiąc już o zapisaniu tego albo wypowiedzeniu na głos!
      Dawniej mówili: „Każda praca się opłaca”, „Bez pracy nie ma kołaczy”, „Praca czyni wolnym” – takie i inne hasła propagowali nasi starzy liderzy partyjni, ale po prawdzie w tym czasie nie było też nikogo, kto by ledwo wiązał koniec z końcem. Nawet twardej ręki Partii i skórzanych oficerek nikt nie traktował wtedy tak poważnie, jak dziś traktuje się rzekomy wolny Rynek. Wydaje mi się, że dopiero teraz, kiedy przeobraziliśmy się z socjalistów w kapitalistów i kroczymy starą błotnistą drogą w nowych bawełnianych skarpetach, wszystkie te hasła dotyczące pracy wzięliśmy na poważnie. Ale w rzeczywistości jest o wiele gorzej, bo wtedy można było przynajmniej obwiniać za wszystko reżim, a dziś człowiek jest sam odpowiedzialny za swoją własną porażkę. I tego dobitnie doświadczyłem na własnej skórze. 

To prawda, że dzięki pracy stać mnie na kołacze, ale o tym, żeby faktycznie się opłacała – pomimo nadmiernego napinania i wykorzystywania umysłu i ciała do granic ludzkich możliwości – to mowy nie ma. Tak, przyznaję: w przeciwieństwie do większości podobnych przypadków, kiedy ludzie wypalają się zawodowo wyłącznie dlatego, że pracodawcy ich wykańczają, wciąż chciwie zwiększając produktywność i dążąc do profitów, ja doprowadziłem się do tego stanu sam. Pochwały godne, prawda? Żądam medalu za szczególne osiągnięcia na rynku pracy, przyznanego mi przez jedno z tych optymistycznych stowarzyszeń, które zajmują się normalizacją dzisiejszych zjawisk paranormalnych, wręczając nagrody o bardzo uroczych nazwach (bystry bóbr; pracowita pszczółka; szybka gazela; mądra sówka – jakbyś czytał bajki o ciężko pracujących zwierzętach!).
      W Nowej Goricy utrzymuję się jako dziennikarz gazety „Primorske novice”, ale tak jak urodziłem się gdzie indziej, a mianowicie w miejscowości Šempeter pri Gorici, tak z zawodu, a raczej z powołania – uważam się za pisarza. Przeżyłem załamanie, właśnie pisząc swoją pierwszą powieść, gdy równocześnie miałem dużo pracy w gazecie. W ciągu dnia krążyłem po okolicy, przeprowadzając wywiady z ludźmi, przepisując nagrania z dyktafonu, pisząc artykuły o tym i o owym, a wieczorami i nocami poświęcałem się pisaniu, w towarzystwie dużej ilości kawy, papierosów i popiołu.
      Utrzymywałem ten rytm przez kilka miesięcy, ale potem przemęczenie ścięło mnie z nóg. Nie zdołałem dokończyć powieści – nie tyle skończyć, co nawet dobrze zacząć! – więc wziąłem ze sobą niedokończony maszynopis. Teraz cierpliwie na mnie czeka, a ja czekam na niego.

Dante, D., detektyw
7 października (południe)

Dziś wczesnym rankiem los zapukał do moich drzwi. Nie zastukał jednak i nie wszedł tak głośno i burzliwie, jak można się spodziewać po samej wzmiance o nim, wraz z przeciągiem, wiernym mieszkańcem mojego domu. Wkroczył bowiem taktownie i dyskretnie, jak na niego przystało.
      Jej długie ciemnorude, prawie czarne włosy gładko opadały z jednej strony na płaszcz przeciwdeszczowy w kolorze ochry, który dyskretnie komponował się ze śnieżnobiałą bluzką, a jej obcisłe czarne skórzane spodnie wetknięte były w buty, którymi wmaszerowała w moje życie. Przedstawiła mi się i pokazała identyfikator Krajowego Biura Śledczego, na którym znajdowała się jej fotografia, niezwykłe nazwisko, tylko inicjał imienia i wreszcie sam tytuł: Dante, D., detektyw.
      „Dante? Niecodzienne nazwisko. O ile wiem, to imię słynnego florenckiego poety Alighieriego – może to pokrewieństwo krzyżowe imienia i nazwiska?” Próbowałem żartować, ale ponieważ nic nie odpowiedziała, kontynuowałem, jakby nigdy nic: „D. jest inicjałem pani imienia: Dana? Diana? Danaja?”
      „Może mi pan mówić De”.
      „De? Jak dźwięk w gamie?”
      „Tak, tak jakoś jak ton”.
      „De, miło mi – jestem E”.
      D. na moje zaproszenie weszła do środka, ale odmówiła oferowanego kieliszka domowego wina: 
      „Nie piję”
      „Na służbie?” 
      „Nie, w ogóle”. Zapaliłem papierosa i podałem jej również.
      „Nie palę”. 
      „W ogóle”?
      „Zgadza się”. 
      „Kawy?”
       „Herbaty”.
      „Nie mam herbaty”.
      „W porządku”.
      Myślę, że świetnie się dogadamy.
      „Pali pan w piecu jesienią?” wystrzeliła znienacka. „Wczoraj włączyłem go po raz pierwszy, aby pozbyć się wilgoci po ostatnich ulewach” – odpowiedziałem spokojnie i usiadłem na krześle, które odwróciłem od biurka przy oknie w jej stronę, aby móc patrzeć, jak powoli przechadza się po pokoju. Przyjrzała się uważnie wszystkiemu, jakby już prowadziła dochodzenie, od maszyny do pisania po stary gramofon, od regału na książki po kiczowatą porcelanę na półkach i obrazy sielankowej przyrody na ścianie. Wreszcie usiadła i z kanapy po drugiej stronie niskiego stolika, gdzie leżało wszystko, od papierosów i gazety po klucze i inne przypadkowe przedmioty, powiedziała: „Proszę posłuchać. Przysłało mnie tu Krajowe Biuro Śledcze w celu zbadania morderstwa Magdaleny Možiny. Przypadek jest – jak by to powiedzieć? – niezwyczajny. W przypadkach, które wykraczają poza uprawnienia władz, a przede wszystkim poza zakres działań policji kryminalnej, wysyłają nas. Jeśli jest to jeszcze bardziej skomplikowana sprawa, wysyłają mnie”.
      Do tego momentu swej przemowy, brzmiącej jak sucha prezentacja online, siedziała wygodnie pochylona do tyłu, ze skrzyżowanymi rękami, surowym spojrzeniem i stanowczym głosem. Teraz przyjaźnie pochyliła się do przodu, opierając łokcie na kolanach, złagodziła spojrzenie i przemówiła znacznie spokojniejszym głosem: „W przypadkach, gdy przestępstwo ma miejsce w mniejszych społecznościach, staram się – mimo ustalonych procedur, co trzeba podkreślić – znaleźć lokalnego informatora. Miejscowi zwykle nie ufają funkcjonariuszom z zewnątrz. Tak jak miejscowa policja. Zwłaszcza jeśli, tak jak w tym przypadku, przestępca jest członkiem społeczności. Chcą rozwiązać wszystko samodzielnie, bez pomocy obcych, tak jak to mają w zwyczaju. Taki lokalny patriotyzm”.
      Zatrzymała się na chwilę, aby złapać oddech, ale zanim zdążyłem przemyśleć to, co powiedziała, kontynuowała: „Krótko mówiąc, w takich przypadkach potrzebuję kogoś z wewnątrz: miejscowego, tubylca, członka lokalnego klanu. Tutaj znalazłam coś jeszcze lepszego: pana. Nie jest pan stąd, ale mieszka pan tu już na tyle długo, by znać ludzi i, co ważniejsze, tutejsze stosunki. Widzi pan, panie Eriku Tlomm, wiem o panu wszystko, ale nic o Medsočjach”. W tym momencie udało mi się jej przerwać: „Niech pani poczeka. Wszystko pani o mnie wie? A w ogóle: skąd pani wie, że zabójca jest jednym z mieszkańców?”.
      Lekki uśmiech pojawił jej się na ustach, prawie niezauważalny, ale pomimo nieczytelnej mimiki jej twarzy sprawiał wyjątkową przyjemność, gdy wyjaśniała: „Bardzo prosto: do tego miejsca prowadzi tylko obwodnica, która rozgałęzia się od głównej drogi, a potem ponownie się z nią łączy za długim zakrętem prowadzącym przez most. W dniu morderstwa droga była zamknięta po obu stronach: z jednej została zalana, z drugiej zaś zablokowana przez powalone drzewo. Burza w rzeczywistości odcięła to miejsce od reszty świata, aż do rana, kiedy ciało zostało znalezione. Sprawdzono zeznania świadków, a także nagrania ze stacji benzynowej: w dniu morderstwa nie widać żadnego nowego samochodu ani nowej twarzy. Możemy słusznie domniemywać nawet to, że miejsce zbrodni, którego jeszcze nie odkryliśmy, znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie rynku. W żadnym wypadku nie jest bowiem prawdopodobne, aby morderca ryzykował dłuższą podróż z tak dużym ciężarem jak zwłoki. Rekonstrukcję można zatem tymczasowo zakończyć w następujący sposób: zabójca zamordował Magdalenę Možinę, a następnie w środku nocy, z powodów, które wciąż mi umykają, znalazł się na rynku i dostrzegł w osmalonej lipie świetną okazję”.
      Świetną okazję? Do czego dokładnie? Patrzyłem na nią w milczeniu, kręcąc obrączką na palcu, jak to często robiłem, gdy zastanawiałem się nad czymś poważnym. Wszystko to wywnioskowała, zanim jeszcze odwiedziła miejsce zbrodni? Niesamowite! Dopiero po chwili skupienia mogłem zasugerować wątpliwość: „A jeśli zabójca już w międzyczasie odszedł?”. Ponownie zaserwowała mi zaskakująco przekonującą odpowiedź: „Możemy mieć tylko nadzieję, że jest taki głupi. Wszyscy tutaj wszystkich znają i gdyby ktoś nagle zniknął, będąc sprawcą, sam by się zdradził. Ale nasz poszukiwany nie jest głupi. To jasne”.
      Jeśli przemyślisz całą sprawę logicznie, jak właśnie wyjaśniła to D., wszystko wydaje się jasne i zrozumiałe. Ale jeśli, jak mnie, zalewa cię mieszanina gniewu i strachu, w ogóle nie możesz niczego dobrze przemyśleć. Myślenie oznacza przede wszystkim odseparowanie wszystkich emocji: a tego na razie nie umiem zrobić, szczególnie że nie jest to po prostu „ofiara” lub „zamordowana”, jak niewzruszenie ujmowała to moja rozmówczyni. Nie został zamordowany byle kto, bezimienny pechowiec, ale zabita została moja Magda!
      „Potrzebuję pana pomocy, aby zrozumieć szerszy obraz – znów się odezwała, przerywając ciszę wypełniającą pokój, ale tym razem nieco mniej starannie przemyślanym i spokojnym tonem. –  Panie Tlomm, pomoże mi pan złapać zabójcę?” Zgodziłem się (jak mógłbym inaczej?): „Oczywiście, Dante, będę pani Wergiliuszem w niebiosach Medsočji, które zamieniły się w piekło”.
      Wstała z kanapy z całą swoją elegancją, z powodu której było mi wstyd, że po drodze musiała zdjąć jakiś paproch ze swoich spodni (przyznaję, przyznaję: od pierwszych dni, kiedy dom był ogólnie posprzątany, nie zebrałem wystarczającej woli i siły, by wziąć się za miotłę i szczotkę), jednocześnie zauważyła moje zakłopotanie, ale zareagowała jak prawdziwa dama, która wprawdzie dostrzega takie małe rzeczy, ale w żadnym wypadku nie uważa ich za godne nazywania (tylko małostkowi ludzie lubią czepiać się drobiazgów i robić z igły widły, za pomocą których chcą sprzątnąć rzeczy większe od samych siebie).
      Zanim się rozstaliśmy, uzgodniliśmy, że będziemy skrupulatnie wymieniać informacje: pomogę jej w pracy śledczej, a ona pomoże mi w pracy dziennikarskiej. Ze względu na sprawne prowadzenie dochodzenia musiałem się zgodzić, że nie powie mi wszystkiego, a ponadto musiałem jej obiecać, że nie opublikuję niczego, czego wcześniej by nie zaakceptowała. Jednocześnie dodała, że od czasu do czasu będę musiał napisać coś nieprawdziwego, gdyby dezinformacja miała pomóc złapać zabójcę (mam nadzieję, że do tego nie dojdzie, ponieważ naruszyłbym dziennikarski kodeks etyczny, którego sam przestrzegam, mimo że żyjemy w dobie medialnych manipulacji).
      Tuż przed wyjściem spytała mnie przy drzwiach, całkiem przypadkowo, jak to jest ze mną i moją żoną, czy jest między nami lepiej i tak dalej, aż do niezręcznego pytania o kolor jej włosów: „Czarny. Ale co to ma wspólnego z czymkolwiek i skąd pani wie, że mamy problem?”. „Po prostu: niedawno przeprowadził się pan tutaj, do Medsočji, ale nie rozeszliście się i pracujecie nad tym, żeby do siebie wrócić. Wciąż nosi pan obrączkę, którą kręci pan niespokojnie, co świadczy, że troszczy się pan o żonę lub przynajmniej o niej myśli”.
      „A co z włosami?” Zapytałem ze zdziwieniem.
      „To? Ach, nic, to tylko moja ciekawość”.
      Pożegnała się i zostawiła mnie samego z myślami skupionymi na trzech najważniejszych obecnie kobietach w moim życiu: mojej żonie Linie, zamordowanej Magdalenie, a teraz również detektyw D. Dante.

More by Joanna Borowy

Trzmieli Żleb, czyli co wydarzyło się we wsi Strmčnik podczas tygodniowego turnusu narciarskiego

Dzień zero       Znów niemal automatycznie skierował palce w stronę telefonu komórkowego, który położył obok talerza z zupą. Nie żeby spodziewał się czegoś ekscytującego na ekranie, po prostu nawyk był silniejszy… Wolał odinstalowywać aplikację randkową za każdym razem, gdy wracał do domu na kilka dni. I wciąż nie było dla niego całkiem jasne, czy robił to dla siebie i swojej rodziny – ponieważ nie chciał wprawiać ich w zakłopotanie – czy też czynił tak, aby uchronić się przed dyskomfortem innego rodzaju. Nie życzył sobie oglądać wśród użytkowników aplikacji śmiesznych przezwisk i żałosnych, ...
Translated from SL to PL by Joanna Borowy
Written in SL by Agata Tomažič

O rumakach i demonach

      Wczorajszy dzień pamiętam, jakby to było wczoraj. W Brukseli wsiadłem do pociągu do Hagi (a w zasadzie do dwóch pociągów, gdyż miałem przesiadkę) tylko po to, żeby zobaczyć jeden konkretny obraz.       Opętał mnie demon obsesyjnego pragnienia, więc po prostu musiałem pojechać.       Podróż odbiegała jednak znacznie od tego, jak ją sobie wyobrażałem – jako miłą, odprężającą wycieczkę do Holandii – co uświadomiłem sobie prawie natychmiast po opuszczeniu hotelu, zostawiając wszystko i wszystkich za sobą.       Na brukselskim Gare du Nord prawie wsiadłem do złego pociągu, ponieważ patrzyłem ...
Translated from SL to PL by Joanna Borowy
Written in SL by Mirt Komel

Kilka miesięcy później

12 sierpnia „Mohammad, bądź przy telefonie za pół godziny. Myślę, że go znalazłem!” Podnoszę się z łóżka, cały roztrzęsiony ubieram się jak najszybciej i wychodzę z hostelu. Szybko. Jakby miało znaczenie, że dotrę do domu pięć minut wcześniej lub później. Prawie zbiegam po zboczu w dół portu, gdzieś pomiędzy żydowską dzielnicą Hardara Carmel a niegdyś palestyńską Wadi Salib. Wciąż jednak słyszę piłę, tnącą najprawdopodobniej żelazo, oraz odgłosy kur i kogutów. Niezwykłe. Zapach wsi w środku miasta, które chce wymazać historię i być nowoczesne. Jakbym cofnął się do 1948 roku, kiedy z tego wzg...
Translated from SL to PL by Joanna Borowy
Written in SL by Andraž Rožman

Niebo dzielę z ptakami

Czasami naprawdę nie da się wytrzymać. Są tak głośne, że mnie budzą. Poza tym kłócą się o to, kto dostanie najsmaczniejszy kąsek, więc nie mogę spać. Wszystko słyszę, choć okna mają podwójną szybę i ramy są dobrze uszczelnione. Ten chce nasion dyni, tamten siemienia lnianego, co tak przyjemnie chrupie, najmłodsze zabiegają o pokruszony chleb, samiczki za żadne skarby nie spróbują kuli ze smalcu. Kto by pomyślał, że drozdy, rudziki, sikorki i dzwońce nie zamierzają pakować do swojego brzucha wszystkiego, co wpadnie im pod dziób. Mieszkańcy naszego parku są bardzo wybredni. No kto by pomyślał… w...
Translated from SL to PL by Joanna Borowy
Written in SL by Agata Tomažič

Very Important Person

Znów cały dzień wgapiałem się w błyszczące cyfry nad windą. 8… 7… 6… 5… 4… 3… 2… 1…       – Dzień dobry, panie Seljak.       Zawsze go witam, wszak wykonuję swoją pracę profesjonalnie. Odpowiada mi milczeniem, on też jest profesjonalistą. Kiedy mam szczęście, na jego kamiennej twarzy pojawia się zmarszczka. Jeśli ma dobry dzień, unosi prawą brew, jakby chciał mi powiedzieć: „Wiem, że tu jesteś, ale ja działam po dyrektorsku”.       Ileż to razy mówiłem sobie, że zostawię go w spokoju. Że na ignorowanie odpowiem ignorowaniem. Ale moja mama nauczyła mnie, że wobec ludzi w garniturach i krawatach...
Translated from SL to PL by Joanna Borowy
Written in SL by Andraž Rožman
More in PL

Jutro

Carlota leżała na wznak, przyjemnie otulona miękką pościelą, ze wzrokiem wbitym w niewidzialny punkt na suficie. Próbowała uspokoić oddech przyspieszony złym snem, z którego właśnie się wybudziła. Nie pamiętała już, co tak naprawdę jej się przyśniło, ale zostało jej wspomnienie rozpaczliwego poczucia, które zmusiło ją do powrotu na jawę. Odkąd się przebudziła, starała się na wszelkie sposoby, jakie mogła sobie przypomnieć, spowolnić rytm pracy serca – jak dotąd bezskutecznie. Zrezygnowała, zsunęła z siebie narzutę i wstała z łóżka, czemu towarzyszyło niezadowolone miauknięcie Matiasa, rudego p...
Translated from PT to PL by Gabriel Borowski
Written in PT by Patrícia Patriarca

Samochód ze starożytnej Grecji

Był upalny czerwcowy dzień – tyle że w owych stronach ten czas w roku nazywano nie czerwcem, ale thargelionem albo skirophorionem. Dwaj mężczyźni opuścili mury Aten i, dyskutując z ożywieniem, wyruszyli na przechadzkę wzdłuż rzeki Ilissos. Głównym tematem ich rozmowy była miłość. Młodszy z mężczyzn niósł pod pachą zapis pewnej mowy poświęconej tezie, że miłość jest złem; sam w to zresztą wierzył. Starszy w głębi ducha nie zgadzał się ze swoim towarzyszem, choć podniecała go żarliwość wywodu rozmówcy. Dlatego kiedy zatrzymali się pod rosłym jaworem, umościł się w trawie i zgodził się, żeby upa...
Translated from CZ to PL by Agata Wróbel
Written in CZ by Ondrej Macl

Przebłyski

W zbiorze esejów zatytułowanym Zen w sztuce pisania Ray Bradbury notuje, że między dwudziestym czwartym a trzydziestym szóstym rokiem życia w wolnych chwilach spędzał czas na spisywaniu listy rzeczowników. Taka lista mogła wyglądać mniej więcej następująco: JEZIORO. NOC. ŚWIERSZCZE. JAR. STRYCH. PARTER. KLAPA. DZIECKO. TŁUM. NOCNY POCIĄG. SYRENA PRZECIWMGŁOWA. BUCZEK MGŁOWY. SIERP. KARNAWAŁ. KARUZELA. KARZEŁ. GABINET LUSTER. SZKIELET. Ostatnio przydarzyło mi się coś podobnego. Wychowałam się w rodzinie, która zapewniła mi dobrą edukację i nauczyła dobrego obcowania ze światem, ale ostatnio ...
Translated from IT to PL by Mateusz Kłodecki
Written in IT by Sara Micello

Diário de uma portuguesa em Angola

Prolog Całymi latami bombardowano mnie opowieściami o Angoli. Popadającymi ze skrajności w skrajność doniesieniami o ludziach zakochujących się w tym kraju od pierwszego wejrzenia i czujących się tam jak w domu oraz o tych, którzy tego miejsca nie znoszą i nie są w stanie się w nim odnaleźć. Niezwykłymi historiami, zupełnie jak z kart książek, ponieważ jakaś cząstka mnie nie wierzyła, że mogły się wydarzyć naprawdę. Zawsze sądziłam, że w tych opowieściach jest spora doza przesady. Jak wiadomo, każdy lubi nieco podkoloryzować – a w tym przypadku raczej dodać całą paletę. Długo nie mogłam się...
Translated from PT to PL by Gabriel Borowski
Written in PT by Patrícia Patriarca

Szczęśliwe zakończenie

Obudził mnie deszcz. Wdarł się w mój sen, w pierwszej chwili nie wiedziałam, skąd pochodzi. Niósł mnie bezkres Pacyfiku. To na pewno był Pacyfik, wyglądał identycznie jak w telewizji. Dryfowałam przez turkus i kryształ. Tak mówią w filmach dokumentalnych, „turkus i kryształ”. Z bioder zwisały mi perełki ozdabiające bikini. Mój pierwszy, dziecięcy kostium kąpielowy – pamiętam go ze zdjęć. Kiedy poprawiałam supeł, niebo opuściło zasłonę. Ciężkie krople spadały mi na czoło, były coraz gęstsze i większe, aż woda pokryła cały świat. Porwała mnie w objęcia i przylgnęła szczelnie, jak szczelna macica...
Translated from SR to PL by Aleksandra Wojtaszek
Written in SR by Jasna Dimitrijević

Jest okej

Zabiera swój ekspres do kawy. Nie wie, kim jest. Wie jedynie, że jest właścicielką w pełni automatycznego ekspresu do kawy De'Longhi Magnifica S ECAM20.110.B. W wersji czarno-szarej. Ponieważ nic więcej nie pamięta, każdy szczegół ma znaczenie. Gdy rano maszyna z potwornym hałasem zaczyna mleć ziarna kawy, natychmiast się budzi – podobnie jak jej sąsiedzi. Ekspres kupiła okazyjnie na Coolblue i przez cztery dni każdego ranka czekała na niego w oknie. Dzień dobry, witaj w bpost! Cieszymy się, że możemy Ci pomóc, odpowiadając na Twoje pytania. 30 marzec 2020 10:04 a.m. Dzień dobry! Moje zamó...
Translated from NL to PL by Ewa Dynarowicz
Written in NL by Aya Sabi